Van ponymeisje tot instructeursbegeleider

 

Als kleine Annemiek zeurde ik al op mijn zevende of ze op paardrijles mocht… maar ik moest helaas nog vier jaar wachten. Toen ik elf was, begon de mooiste hobby van mijn leven: ik had mijn eerste echte paardrijles! Gelukkig bij een ‘alternatieve’ ponyclub, waardoor ik direct leerde dat een paard meer is dan ‘iets om op te gaan zitten’. Hier stonden de paarden niet keurig gezadeld voor je klaar als je kwam rijden, maar moest je zelf meehelpen met poetsen, opzadelen en uitmesten.

De liefde voor paarden en pony’s zat er bij mij dus al vroeg in, en later kwam daar nog een tweede passie bij: kennis overdragen. Ik ging zowel paardrijles geven als voor de klas staan – natuurlijk wel aan een opleiding waar ik de studenten van alles mocht vertellen over paarden. Inmiddels heb ik mijn passie voor paarden en die voor didactiek gecombineerd, en help ik welzijnsgerichte lesgevers om hun zelfvertrouwen en lesgeef-vaardigheden te vergroten.

In mijn bedrijf Kavika – Begeleiding Mens en Paard help ik jou, gepassioneerde en welzijnsgerichte instructrice, om je klanten nog beter te kunnen begeleiding. Voor jou geen last-minute afzeggende, zeurende klanten meer, maar de juiste mensen, die dolgraag van jou willen leren en tussen de lessen in zelf actief aan de slag gaan.

Typisch Annemiek

  • Van jongs af aan zeuren of ik op paardrijden mocht, of een eigen paard kon krijgen… Ik was dolgelukkig toen ik op mijn elfde ein-de-lijk op paardrijles mocht.
  • De mooiste vakantie van mijn jonge leven was toen mijn ouders me meenamen naar het New Forest in Engeland, en ik overal ‘wilde’ paarden tegenkwam!
  • Duurzaamheid is mijn stokpaardje. In het onderwijs gaf ik collega’s al op hun kop als ze hun printwerk niet dubbelzijdig afdrukten, en de was wordt hier altijd gedroogd met zonne- en windenergie.
  • Ik woon in Zeewolde, de gemeente met de meeste windmolens van Nederland. Als duurzaamheidsjunkie vind ik dit dus tof.
  • Ik heb een auto-immuunziekte, CDLE (lupus). In de praktijk betekent dit dat ik erg zuinig moet zijn met mijn energie omdat ik snel vermoeid ben. Zonlicht is een trigger, dus die mooie cowboyhoed draag ik niet omdat ik natural-horsemanship-wannabe ben, maar om mezelf te beschermen.
  • Stress zoveel mogelijk vermijden is hierdoor voor mij een must. Noodgedwongen heb ik dus mijn perfectionisme moeten loslaten en grenzen moeten leren aangeven. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit een work in progress is.
  • Mijn huis hangt vol met vrolijke behangetjes! Van vogels tot bloemen en bostaferelen.
  • Ik houd ook van paarden met leuke kleurtjes. Mijn eigen pony Kvika is een zilverappel.

Waarom moet je bij zijn?

  • Gediplomeerd docent, instructrice en orthopedagoge
  • Jarenlange ervaring als instructrice, zowel in rijden als grondwerk
  • Docent in hart en nieren – én veel ervaring met het opleiden en begeleiden van docenten en instructeurs
  • Paardenliefhebber die begrijpt wat jíj wilt neerzetten in de paardenwereld. Geen dwang en druk, maar paardvriendelijke, moderne, welzijnsgerichte training.
  • Veel aandacht voor de mens-bij-het-paard, zodat ik jou als instructrice kan helpen zo les te geven dat je paard én mens gelukkig maakt.
  • Ervaringsdeskundige. Als ex-docent weet ik maar al te goed hoe het voelt als lessen niet gaan zoals je had gewild. Ik begrijp jouw onzekerheid en frustratie.
  • Compassie voor jouw proces – zonder daarbij de verbeterpunten uit het oog te verliezen.
  • Werkvormen, opdrachten en handige modellen en templates, ontwikkeld tijdens mijn jarenlange ervaring als docent en instructrice.

Klinkt goed? Maak nu je afspraak


Ben je enthousiast geworden om met me samen te werken? Dan wijs ik je heel graag op mijn begeleidingstraject voor instructeurs. In dit traject gaan we aan de slag met coaching en videobegeleiding, en ontvang je waardevolle tips, werkvormen en tools. Het traject is volledig maatwerk: geen standaard aanpak, maar begeleiding die helemaal is afgestemd op jouw vragen, onzekerheden en twijfels – en met veel aandacht voor jouw sterke punten!

Het traject bestaat uit drie coachsessies en tussentijdse ondersteuning via mail. Tijdens de sessies, waarvan we de frequentie in overleg vaststellen, analyseren we jouw lessen, bespreken we zaken waar je tegenaan loopt, en help ik jou om nog veel beter te gaan lesgeven dan je nu al doet. Op dit moment geef ik het traject nog in pilotvorm, wat betekent dat je momenteel nog kunt profiteren van een zéér schappelijke prijs. Je betaalt nu maar eenmalig 97 euro voor drie coachmomenten (inclusief Video Interactie Begeleiding) en tussentijdse ondersteuning. Gun je klanten de beste instructeur, en jezelf meer zelfvertrouwen en voldoening in je werk, en maak hier meteen een afspraak..

 

7 + 6 =

Mijn achtergrond en ervaring


Zoals ik al schreef, begon ik met rijden op een ‘ander soort manege’. Voor mij was het heel normaal hoe het daar ging, maar als ik nu om me heen kijk besef ik hoeveel geluk ik heb gehad: hier kwam je niet om alleen maar te rijden, maar echt om met pony’s en paarden te leren omgaan. We moesten onze eigen paarden poetsen en opzadelen, en ook helpen uitmesten. De lessen waren in duo’s: de één op de pony, de ander ernaast. Ik heb dus altijd meegekregen dat paarden meer zijn dan alleen objecten om op te gaan zitten, en dat er veel meer bij komt kijken dan opstappen en wegrijden.

Vanaf mijn tiende liep ik ook mee op de kinderboerderij. Ik verzorgde de dieren, waarbij ik begon met de konijnen en uiteindelijk ook de pony’s mocht verzorgen. Een paar jaar later voegde ik er vrijwilligerswerk bij de VPG (Vereniging Paardrijden Gehandicapten) aan toe. Ik heb altijd graag met mensen en dieren gewerkt in een sociale context, en de VPG paste hier perfect bij. Hier werd iedereen ook weer betrokken bij de verzorging en het voorbereiden van de paarden en pony’s, en werden de ruiters aangemoedigd elkaar te helpen en ondersteunen.

Ik voelde me als een vis in het water, en kreeg hier uiteindelijk ook de kans om instructrice te worden. Hiervoor mocht ik de commandantencursus FPG doen, een opleiding volledig gericht op het lesgeven aan ruiters met een beperking. Ik was toen een jaar of zeventien, dus ben echt alweer een aantal decennia bezig met lesgeven. Al sinds 1999 ben ik gediplomeerd, best indrukwekkend als ik er zelf over nadenk….

Ondertussen was ik natuurlijk ook bezig met mijn vervolgopleiding. Ik had gekozen voor de Lerarenopleiding Dier en Educatie, want ik wilde graag docent Dierverzorging worden. Ok, eerlijk is eerlijk, eigenlijk wilde ik dierenarts worden (wie niet?), maar met een havodiploma was de weg daarheen wel erg lang. Mijn tweede keuze, dierverzorging of dierenartsassistente, vonden mijn ouders niet goed omdat dit een MBO opleiding was en dat was ‘zonde van je havodiploma’. Zij hebben me helpen zoeken naar een goed alternatief, en zo kwam de HBO opleiding in zicht die ik uiteindelijk ben gaan doen.

Dit bleek echt een schot in de roos te zijn! Eigenlijk wilde ik gewoon lekker iets met dieren gaan doen, dat hele lesgeven leek me niet zo interessant… tot ik er tijdens mijn eerste stage achter kwam dat ik dit juist hartstikke leuk vond! En zo werd ik ineens leraar. Tijdens mijn studie was ik ook doorgegaan met het geven van paardrijlessen. Een mooie uitdaging die op mijn pad kwam, was het geven van wat lessen over paarden aan leerlingen van een MBO-opleiding veehouderij.

Hoewel ik lesgeven tof vond, zag ik het na het behalen van mijn diploma nog niet zitten om direct echt aan het werk te gaan. Ik vond dat ik nog lang genoeg kon werken, dus heb gekozen voor een vervolgstudie: orthopedagogiek aan de Radboud Universiteit. Tijdens deze interessante studie ontdekt ik vooral dat ik het ‘labelen’ van mensen ingewikkeld vond. Testen zijn vaak vooral bedoeld om zichtbaar te maken waar iemand ‘tekortkomt’ of afwijkt van de maatschappelijke en culturele normen – terwijl ik vanuit de manege altijd al had geleerd om te kijken naar de mogelijkheden. Ik ben vooral benieuwd naar vragen als: Wat kunnen we wél doen? Hoe kan ik je helpen? Welke mogelijkheden zijn er voor jou om dingen zó aan te passen, dat het je verder brengt? Natuurlijk kan een diagnose een deel van de informatie geven die je hiervoor nodig hebt, maar het is vaak zo beperkt. Een label laat slechts één deel van iemand zien, het is nooit alle informatie!

Omdat een baan als orthopedagoog niet aansloot bij mijn visie op psychologie en ontwikkeling, kwam ik na deze studie terug bij het onderwijs. Ik merkte dat ik energie kreeg van het overdragen van kennis aan groepen. Ik genoot van de groepsdynamiek, de levendigheid die dat biedt, en de uitdaging om kennis zo aan te bieden dat het bij álle leerlingen binnenkomt. Mijn eerste baan was aan een VMBO-school in Amsterdam, waar ik dierverzorging gaf. Hier kwam mijn kennis van psychologie natuurlijk goed van pas. Tegelijkertijd gaf ik ook les aan de lerarenopleiding die ik zelf had gevolgd; hier gaf ik het vak Onderwijskunde. Later ben ik ook les gaan geven aan de NHB (Nationale Hippische Beroepsopleiding) in Deurne, waar toen een HBO-traject werd opgezet. Ik heb dus heel wat jaren onderwijservaring, waarbij ik zowel les heb gegeven over paarden als over lesgeven.

En toen ging het mis…
Hoewel ik het lesgeven fantastisch vond, merkte ik wel dat het functioneren in het onderwijssysteem het nodige van me vroeg. Zo rond 2003 begon het me steeds zwaarder te vallen. Bovenal liep ik tegen mijn eigen perfectionisme op. Ik wilde alles zo goed mogelijk doen – en waar dat in mijn eerste onderwijsjaren nog wel haalbaar was, werd dit met twee banen, lange reistijd en de steeds toenemende werkdruk moeilijker en moeilijker. Ik ging nóg maar wat harder werken, om alles toch maar rond te krijgen. Een uurtje extra in het weekend, ’s avonds nog maar wat langer door, en natuurlijk ook actief meedoen aan alle feesten, werkgroepjes en ontwikkelingsprojecten op school – want ja, dat hoort er immers bij.

Ik merkte natuurlijk wel dat mijn gezondheid te lijden kreeg hieronder, maar wist niet hoe ik het bij kon sturen. Tot ik op een dag thuiskwam, en niet meer kon stoppen met huilen…  Ik was volledig leeg en opgebrand. Na een tijd ziektewet en heel veel werken aan mezelf (onder begeleiding van een goede psycholoog), krabbelde ik voorzichtig weer op uit het dal. Ik had ondertussen goed nagedacht wat ik echt met mijn leven wilde, en gevoeld dat ik graag minder theoretische kennis wilde overdragen, maar vooral mensen wilde begeleiden bij het praktisch aan de slag gaan als paardenprofessional. Een stuk achtergrondinformatie is belangrijk, en die draag ik ook graag over, maar ik merk dat ik zelf pas echt enthousiast word als dit ook praktisch ingezet kan worden.

Hoe ik dit concreet in de praktijk wilde vormgeven, was nog wel een zoektocht. De eerste stap was een baan aan de nieuw op te zetten MBO opleiding paardenhouderij aan het Groenhorst College in Almere. Hier gaf ik zelf les, maar als docentbegeleider ondersteunde ik vooral ook mijn collega’s bij het verbeteren van hun vaardigheden als docent: kennis overdragen, echt aansluiten bij de leerling, omgaan met weerstand, en zo fijn mogelijk werken met leerlingen met leer- en gedragsproblemen. Een mooie stap dichter naar mezelf toe, maar het was het nog niet helemaal. Ik miste een stukje autonomie om echt mijn eigen visie op lesgeven en het begeleiden van mensen en paarden uit te dragen.

Ik zocht dus verder. Verschillende andere banen, uitbreiding van mijn werkzaamheden als instructrice, een opleiding Centered Riding, een opleiding tot systemisch paardencoach én een kindercoachopleiding, en uiteindelijk de opstart van mijn eigen bedrijf, hebben me gemaakt wie ik nu ben: een gedreven professional die jou wil helpen de beste instructeur te worden die je kunt zijn! In wat ik nu doe komt alles samen. Mijn passie voor paarden, mijn jarenlange ervaring als instructrice en docent, mijn kennis van didactiek en leertheorie, en mijn vaardigheden in het begeleiden van diepgaande veranderingen in het leven van mensen.

Mijn begeleiding karakteriseert zich door eerlijkheid, compassie, en kennis van zaken. Samen met jou kijk ik liefdevol naar waar jij nu staat als instructeur. We brengen in kaart wat er goed gaat, maar schuwen je ontwikkelpunten niet. Niet omdat je die MOET verbeteren, maar omdat je het jezelf mag gunnen daarnaar te kijken en jezelf te verbeteren. Zodat je jezelf beter leert kennen, meer zelfvertrouwen krijgt, leert inschatten welke klanten wel en niet bij jou passen, en het lesgeven steeds meer voldoening gaat geven!